Loslaten

Herhaaldelijk krijg ik als moeder van een lieve dochter met autisme te horen: Laat Mayke los!! Ja, ik zou willen dat dat zo eenvoudig zou gaan…
Ik ben maar weer eens gaan zoeken op het internet, of je dat daar toevallig zou kunnen kopen. Ik zou er veel geld voor over hebben namelijk. Het loslaten. En dat dat ook echt zou kunnen. Verantwoord ook.

Meteen al bij het opzoeken van LOSLATEN:
‘ Loslaten betekent dat je iets niet langer vasthoudt wat energie kost of wat niet goed voor je is. ‘
‘ Loslaten heeft met vertrouwen te maken, ofwel met de angst dat het toch niet goed gaat zonder jouw hulp. ‘

Maar ook:
‘ Loslaten is niet dat je niet om een ander geeft of dat je je niet meer betrokken voelt. ‘
‘ Loslaten is niet meer alles willen regelen maar anderen kun je ook hun eigen verantwoordelijkheid laten nemen. ‘
‘ Loslaten betekend dat je zelf bepaalt hoeveel tijd en energie je aan iets besteedt. ‘

Bovenstaande klopt helemaal! Elk woord is waar.
Maarja, ik ben dus zo’n moeder van een 22 jarige dochter met autisme die extra aandacht nodig heeft. Ik zou ook willen dat het anders was.
Op momenten dat het goed gaat met Mayke kan ik haar ook heel makkelijk loslaten.
Als ik zie dat Mayke goed in haar vel zit laat ik alles los!!
Mayke woont al jaren op zichzelf en dat gaat eigenlijk prima. Als ze zich prima voelt dan is ons contact bijvoorbeeld een paar appjes per dag. Of even whatsapp videobellen, wat voor haar al een hele prestatie is omdat ze een belfobie heeft en al helemaal met video erbij is voor haar een opgave op zich. Zelfs met haar moeder!
Op dit soort momenten heb ik weer hoop voor de toekomst, ik voel mezelf dan ook echt lichter en blijer. 
Heerlijk hoor, dat loslaten!! Eigenlijk heel makkelijk zelfs. Dan lees ik weer wat er op internet staat over loslaten en ik ben het er helemaal mee eens.

Totdat…. het moment weer daar is en iets ‘mis’ gaat in haar wereldje. 
Zonder zweverig te doen: ik merk dat direct!
Ik word bijvoorbeeld ook altijd wakker op het moment dat Mayke in haar auto stapt als ze naar haar werk gaat. Als ze niet werkt slaap ik langer. 
Zo kan ik heel veel voorbeelden noemen. Mijn verbondenheid met Mayke is erg groot. 
Dus ook op momenten dat het om wat voor reden dan ook niet goed met haar gaat. Overigens ben ik ook de eerste ( en vaak de enige ) die dat van haar te horen krijgt. 
Al met een eerste appje of bericht van haar dat ze verteld hoe ze zich voelt zinkt bij mij ook de moed in de schoenen.
Ik kan wel zeggen dat ik me dan net zo rot voel als dat Mayke zich voelt. En wel direct ook!
Wat bij mij dan wel meteen speelt is mijn regeldrang om het voor haar weer op te knappen, te regelen of een oplossing te bedenken. Ook ik weet dat ik op zo’n moment moet loslaten maar dat lukt me niet. En Mayke lukt het op zo’n moment dan ook niet om zelf iets te gaan regelen. Vaak speelt uiteraard ook haar belfobie mee waardoor ze ook niet zelf naar bijvoorbeeld haar werk of een instantie durft te bellen om het zelf te regelen. Kortom, het kost mij op zo’n moment dan juist minder energie om het zelf te doen. 

Vele jaren geleden was ik voor een eindgesprek voor mijn zoon bij een psychiater. Deze man was tot de conclusie gekomen dat het de schuld van moeder was. Ik was te beschermend geweest en had mijn zoon al vanaf het begin moeten laten vallen en het hem zelf laten regelen! 
Kan allemaal waar zijn, als je een kind hebt zonder beperking. Of een kind wat heel zelfstandig door het leven gaat. Die laat je vallen en opstaan ja. 
Maar hoe doe je dat met een kind met autisme?
Nogmaals, bij Mayke is het geen onwil maar onmacht!

Ik ben dus zo’n moeder ja, die maar doet wat ze denkt dat goed is voor haar dochter. 
En het liefst een dochter ziet die blij kan zijn, ook al is het nog steeds met de hulp van haar moeder! 

8 reacties op “Loslaten”

    1. Wat een herkenning.
      Als moeder er zijn voor je volwassen kind, daar waar je er voor haar mag zijn.
      Hoe ingewikkeld ook.
      Als ze het leven zelf aan kunnen, is dat toch juist fijn. Maar helaas zo gaat het niet, dus steeds als vangnet er zijn, is moeder zijn. Daar bemoediging van anderen voor krijgen zou fijn zijn.

  1. Uit ervaring kan ik zeggen dat ik je heel goed begrijp.
    Goed dat je blijft kijken naar mogelijkheden waarop en wanneer het wel kan.
    Hou vertrouwen in je eigen intuïtie!

  2. Zo is het zeker!
    Wat een lieve vriendin van mij zegt: ” Je hoeft je kind niet los te laten, je moet haar anders leren vast te houden!”

  3. angelaberkvens@live.nl

    wat fijn om te lezen .
    ik voel me echt gesteund want zo voel ik het ook. loslaten van een kind die je ondersteuning zo hard nodig heeft kan niet.

  4. Maria Eleonora

    Wat een herkenning!

    Mijn dochter heet ook Mayke, wordt 20 jaar, heeft autisme en een lager IQ. Mijn 2e geboortenaam is Eleonora. Ook ik krijg vaak te horen dat ik moet loslaten, maar loop tegen dezelfde problemen aan. Mooi dat jullie Mayke zelfstandig woont en dat het goed gaat. Vraag: hoe hebben jullie dat geregeld? Ik ben heel benieuwd.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Winkelwagen

Mijn website maakt gebruik van cookies. Met cookies wordt de website persoonlijker en gebruikersvriendelijker. Lees meer over cookies.

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies' om je de beste surfervaring te geven. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Akkoord" hieronder op de pagina (komt weer te voorschijn zodra je op 'Sluiten' klikt) dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten